Pegg en de baliedame

Exact twee minuten voor sluitingstijd kom ik de apotheek in. Ergernis bij de dame achter de balie. Ik ben een klant die veel tijd nodig heeft. Nou ja… ik niet, maar mijn receptjes zijn ingewikkeld. Afhalen op de dag dat ik ze voorgeschreven kreeg is een tijdrovende klus.

“Goedemiddag, ik kom mijn medicijnen ophalen…”
Hoewel ik de dame achter de balie de afgelopen twee jaar zo’n beetje twee maal per week trof zegt ze bits: “Naam!?”
“Busman”, antwoord ik.
Ze loopt naar een bakje op een balie achter haar, vist er een briefje uit en staart naar een leeg schap.
“Het moet besteld worden, we hebben het niet op voorraad.” Ze wappert laconiek met het briefje. Ik zie duidelijk dat daar ‘Riluzol’ op staat en niet ‘Dormicum’, het spulletje dat de arts vandaag voorschreef. Terwijl ze haar briefje teruglegde en ‘Tot zi…’ probeerde uit te brengen besluit ik toch op de valreep op zijn ‘Peggs’te gaan zeuren. Gewoon omdat ik echt heel slecht slaap, heel veel pijn heb en me als gevolg daarvan bovendien zeer geirriteerd voel.

“Dat is flauwekul! Riluzol is een herhalingsrecept dat vorige week dinsdag al is aangevraagd en goedgekeurd.
Vandaag heeft de arts van hiernaast wel telefonisch met de apotheker overlegd over het fijnmalen van de Dormicum en de dosering. Dus… Duik in je 50 vierkante meter diepe ladekast en geef mij de Riluzol van vorige week! Roep de apotheker en fiks ondertussen mijn Dormicum en als je toch bezig bent… (Ik plof een receptenbriefje voor een pijnstiller in zetpil vom op de toonbank.) Pak je deze ook!”

Op haar beurt nog geirriteerder kijkt het mens achter de toonbank op haar horloge. “Het is half 6!” zeg ik, “Als je niet zo onaardig tegen me had gedaan had je nu je rolluik naar beneden kunnen trekken.” Terwijl ik ga zitten op een van de twee doorgezakte kantoorstoeltjes met vunzig witte vlekken voeg ik daar nog aan toe: “Nu moet je de apotheker nog roepen, 3 receptjes alsnog verwerken en overhandigen en… Ik moet weer tevreden naar buiten.”
Ik kijk verder niet naar het mensfiguur en ga demonstratief wat op Facebook bekijken op mijn telefoontje.

De apotheker komt vanuit zijn glazen vissenkom en vraagt wat er aan de hand is. Het vrouwmens vertelt hem het ‘probleem’. Hij kijkt naar de inmiddels 3 receptenbriefjes en antwoordt haar dat ze ‘deze ene’ vast kan pakken. De pijnstiller in zetpil vorm. Het figuur slentert naar achter en trekt ietwat hardhandig een lade open en rommelt er in.

De apotheker kijkt op en zegt: “Riluzol is een vrij zeldzaam medicijn, dat hebben we niet permanent op voorraad. Maar als ik het nu bestel is het overmorgen binnen. Heeft u nog genoeg?” Het kleine Aziaatje met het bordje ‘apotheker’ op zijn vestzakje gepind kijkt omhoog. Terwijl hij ongetwijfeld vanuit zijn hoek de inhoud van mijn snotterende neus kan zien…
“Luister eens meneer… U weet al ruim een week dat een patiënt dit medicijn nodig heeft. U wacht feitelijk totdat een patiënt komt opdagen om haar medicatie te halen en gaat dan pas bestellen? Dat is echt idioot en daarmee neem ik geen genoegen!” De Aziaat kijkt ook stiekem op zijn horloge. Ik doe direct een stapje terug naar de stoel en ga weer zitten.

“Eh…?” Het kleine spleetoogje loopt weg en rommelt naast het vrouwmens in de lade. Ze mompelen iets wat ik door het leegraken van mijn electrische oortjes niet kan verstaan. Ik besluit dan maar weer wat op Facebook te kijken. Het is inmiddels 9 minuten na sluitingstijd.

“Mevrouw, ik heb slechts 8 tabletten ‘Riluzol’.” Ik kijk op van mijn schermpje en antwoord hem: “Dat is 8 keer beter dan niets. Dan kunt u zo de rest van het ontbrekende recept bestellen en dan deponeert u dat overmorgen in mijn brievenbus.” Vanuit mijn ooghoek zie ik hem wanhopig naar me kijken. Ik negeer het en kijk nonchalant naar het zoveelste auto fotootje.

Ondertussen is het onaardige baliemens weer terug met een doosje zetpillen. Ik zie direct dat het niet ‘mijn’ merk is. En… Ik ben nog steeds niet van plan om uit haar irritatiezone te geraken. Dus…

“Die wil ik niet!” Dat is niet het juiste merk!” Er volgt een waterval aan bij mij al lang bekende informatie over het preferente medicatie beleid van de apotheker en de zorgverzekeraar. In de regel is het zo dat een arts moet aangeven waarom er afgeweken dient te worden van een preferent medicijn anders vergoedt de verzekeraar niets aan de apotheek… enzo…. Maar ik weet ook dat mijn bijdrage altijd maar een 7,80 is voor een maanddosering. En daar kies is bewust voor. Terwijl het mens doorzeurt over het preferentiebeleid maak ik mijn rugzak open en kieper de inhoud over de balie. “Kijk, deze 34 pilletjes, poedertjes, crèmetjes, spuitjes, plakkertjes en drankjes zijn bijna allemaal middelen die afwijken van ‘jouw’ preferentiebeleid. Daar is een reden voor die ik u niet hoef mede te delen. Mijn arts moet enkel aangeven welk afwijkend medicijn ik voorgeschreven moet hebben. En dat doet hij permanent, leest u maar op het briefje dat u zojuist in uw bakje probeerde weg te moffelen!”
Als blikken konden doden was ik inmiddels 957 keer tegen de vlakte gevallen…

“Wat maakt het nou uit welk merk uw ZETPIL (met een luide nadruk op het woord!) is?!” Ik trek wat doosjes zetpillen uit mijn voorraad open. En ruk het plastic omhulsel er af. “Wat het uitmaakt? Nou dame, dat zal ik eens haarfijn vertellen! Er zijn mensen die grote moeite hebben met de opname van medicijnen in hun bloedsomloop omdat hun maag ontbreekt, hun darmen niet functioneren of omdat zij een andere stoornis hebben waardoor de werking van slikpillen voor zover mogelijk gemeden dient te worden.” Ik pak respectievelijk een doosje Fentanyl pleisters, morfine drank, en wat injecteerbare neuronderdrukkers en zeg: “Daarom plak ik, drink ik én spuit ik! En als andere optie stop ik in omgekeerde weg oplosbare middelen in mijn rectum!” (Ik trek een keurig netjes schoon wegwerp handschoentje uit het zijvakje van mijn tas en voeg nog toe aan mijn verhaal…) “Met een steriel schoon en bacterievrij handschoentje!” (Ik slinger er mee voor haar neus en kwak het op de toonbank.) “Ik wil niet dit merk zetpil met de hele simpele reden… Probeert u twee maal daags eens 5 zetpillen in uw rectum te duwen met een scherpe punt zoals deze!” Ik knijp in de reeds eerder geopende plastic blister van de zetpil. Het ding springt een centimeter of 20 omhoog uit de verpakking en landt op het toetsenbord van haar computer.
Inmiddels is de Aziaat wedergekeerd en wil zijn mond open trekken om iets te zeggen als hij naar het witte met was omhulde projectiel kijkt. Maar ik ben hem voor. Ik ruk een tampon uit het binnenvak van mijn bijna bodemloze rugzak en zeg: “Daarom maken ze tampons ook rond en niet puntig! Puntig doet pijn! En daar heb ik al genoeg van!” Ik laat ook het tamponding op de reeds gegroeide berg ellende op de toonbank vallen.
Wijselijk besluit hij niets te zeggen en houdt een doosje ‘Dormicum’ omhoog. “Uw eh… Uw huisarts heeft mij gebeld over dit middel???” “
“Ja!” roep ik bits.
“Ik zou het vermalen voor u.”
“Ja!”
“Dat heb ik nagelaten. Ik had gedacht dat u pas morgen eh… Morgen zou komen. Excuses…”
Ik kon nog net voorkomen dat ik er uit zou floepen: “Denken is niet echt de sterkste kant van een Chinees! Dat is waarom ze simpelweg een dode hond vermalen met de afgehakte poot van een kat, aan elkaar plakken tot een pilletje met speeksel van een zwaluw en aftoppen met wreed uit een berenbuik getrokken 3 milliliter gal! EIKEL!” In plaats daarvan zeg ik: “Maar nu ik er toch ben kunt u dit alsnog doen. Dan ga ik weer zitten want staan is op het moment niet zo ‘mijn dingetje’.

Ongeveer een dik kwartier na sluitingstijd heb ik mijn 3 medicijnen in 3 verschillende zakjes op de balie staan. Ik schuif mijn enorme stapel pillendozen weer in de tas. Het nare vrouwmens had op elk zakje een sticker geplakt met mijn persoonsgegevens. Ik weet dat het moet maar kon niet laten deze er kalmpjes weer voorzichtig af te peuteren. De doosjes uit de zakjes te halen en ze ook op te bergen in mijn rugzak. Ik verfrommel de etiketjes en vouw de zakjes netjes plat zoals ze even eerder werden ontvouwen. Daarmee rekte ik mijn ‘zijn’ met nog eens een minuut. Ik geef ze aan het kleine Chineesje.
“Alstublieft. Deze heb ik niet nodig. En mag ik u danken voor de correcte afhandeling van mijn ‘kwestie’.

Ik klik de sluiting van mijn rugzak vast, slinger de tas op mijn rug en wandel de apotheek uit.

Ik zou zeggen… Welterusten allemaal. Ik heb net 5 pillen met de punt omhoog in mijn kont gestoken, mijn poedertjes opgesnoven, opgelost en vermengd terwijl ik mijn nieuwe pleistertjes heb geplakt, een paar naalden door mijn huid geprikt en mijn Riluzol uit de voorraad van twee maanden geleden doorgeslikt… met wat Limoncello!
Morgen gaat de irritante ‘ik’ voor haar opgedrongen ‘spoed tussen doortje’ een scan laten maken en horen welk nieuw medicijntje ik voor mijn laatst ontwikkelde kwaaltje zal krijgen… Welke ik dan morgenavond om 1 minuut voor half zes zal afhalen… Natuurlijk!😈

print
Klik hier om te delen